به چی فکر می کنی؟
آروم نگاهش کردم . چقدر دوستش داشتم، مونس تموم تنهایی هام !
هیچی ،فقط داشتم بیرون رو نگاه می کردم.
دروغ نگو من خواهرکوچولوم رو بهتر از خودش می شناسم!
داشتم به عبور عابرا نگاه می کردم به اینکه برای چی همشون اینقدر تند تند دارن راه می رن برای چی عجله دارن می خوان به چی یا به کی برسن که اینقدر تند می رن بدون اینکه حتی به خیابون هم نگاه کنن؟
خب نمی دونم ،شاید چیز مهمی رو جایی جا گذاشتن می خوان زود پیداش کنن تا دیگران برش نداشتن!
دوباره نگاهش کردم و آروم گفتم : تو از من دیوونه تری ها!
اِ دیوونه خودتی! نظرم رو گفتم.
نظرت قشنگ بود مثل خودت خواهری!
خودم می دونم!!
باز پرو شدی! جنبه تعریف نداری ها.
خب حالا بگو چی شده الکی بحث رو عوض نکن!؟
نمی دونستم بهش بگم یا نه دل دل می کردم می دونستم کمکم می کنه ولی ترسیدم بگه هنوز برات زوده یا احساسم رو مسخره کنه با اینکه می دونستم اینو نمی گه ولی یک چیزی مانع از گفتن شد و با خنده گفتم: بابا هیچی گیر دادی ها حتما خودت می خوای چیزی بگی که اینقدر گیر دادی!

لپاش گل انداخت و آروم گفت تو هم مثل من درک خوبی رو من پیدا کردی کلک!
با اینکه الکی گفته بودم ولی فقط خندیدم ومنتظر شدم حرفش رو بزنه!
راستش عباس ازم خواستگاری کرده و مامان هم که عباس رو بیشتر از ابراهیم دوست داره اجازه داده بیان، فردا شب میان خواستگاری! امروز بهم زنگ زد تا خودم هم اجازه بگیره بهم گفت دوستم داره از اول دوستم داشته فقط روش نمی شده بگه! وای شیرین خیلی خوشحالم ، خیلی! راستش منم دوستش دارم می خواستم تو اولین نفری باشی که می فهمی.
دیگه صداشو نمی فهمیدیم فقط می دیدیم که لباش به هم می خورن! داشتم دیوونه می شدم عباس من! از شیوا خواستگاری کرده؟ نه این دروغه! پس من چی؟
عباس دوست ابراهیم برادرم بود، دوستیشون از دبیرستان شروع شد و بعد دانشگاه و سربازی وهمین باعث شد رفت وآمد خانوادگی شروع بشه.
عباس از من 7سال و از شیوا 2سال بزرگتر بود.
من دیوونه وار دوسش داشتم از موقعی که فهمیدم خودم کی هستم ولی از ترسم به هیچکس نگفتم.
می ترسیدم از دستش بدم!
عباس همیشه باهام مهربون بود ولی با شیوا خیلی حرف نمی زد همین باعث می شد که من فکر کنم چقدر دوستم داره!
کمکم کرد تا دانشگاه تهران قبول شم بهم درس می داد ومنم برای اینکه ناراحت نشه اونقدر درس خوندم که پزشکی قبول شدم. روز قبولی رو هیچوقت یادم نمی ره :ابراهیم هم برای تشکر از عباس هم کادو قبولی من شب همه رو شام برد بیرون و اونجا عباس به من یک دستبند هدیه داد هدیه قبولی! چه شبی بود تا صبح فقط به دستبند خیره شده بودم و از اون روز هیچوقت اون رو از خودم جدا نکردم ولی حالا چی می شنوم باورم نمیشه!
داشتم قالب تهی می کردم ، فقط صدای جیغ شیوا رو شنیدم و بعد.....
توی بیمارستان به هوش اومدم دکتر گفته بود از ضعف شدیده ،مامان بالای سرم می گفت : هی می گم اینقدر درس نخون تو کتت نمی ره که ! آخه دکتر مریض کی می خواد؟
چشمام دنبال چشماش می گشت ،پیداشون کرد نگران بهم زل زده بود آروم اومد جلو و گفت: شیرین زود خوب شو قراره بشم داداش بزرگت دیگه نمی ذارم خیلی درس بخونی خودم هواتو دارم خواهر نازم!
کاش اصلا حرف نمی زد حالم بدتر شد که دکتر گفت برید بیرون تا استراحت کنه.
شیوا و عباس با هم رفتن.
کاش می مردم من طاقت نداشتم یعنی تموم اون محبت برای این بود که من رو مثل خواهرش دوست داشته !
وای کاش می مردم و تموم اون رویاهارو با خودم می بردم خدایا چرا؟چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
از بیمارستان که مرخص شدم دیگه اون شیرین همیشه نبودم بغض بزرگی گلوم رو گرفته بود خیلی بزرگ.
تصمیم خودم رو گرفته بودم پیشنهاد بورسیه دانشگاه رو قبول کردم دیگه نمی تونستم اونجا بمونم،نه نمی تونستم.
3ماه بعد، بعد از عروسی شیوا و عباس از ایران رفتم.
خدایا خوشبختشون کن چون هر دوشون رو دوست دارم از ته قلبم ممنون که این راز رو جز تو کسی نفهمید.
هواپیما که پرواز کرد قلبم رو هر کار کردم نیومد!