گاه با خود می اندیشم .. چقدر خوب است فراموشی وقتی نه می دانی کیستی نه می دانی چه بودی .. چه کردی! گویی در هاله ای از ابهام دوباره متولد می شوی اگر روزی فراموشی بگیرم .. تو را هم فراموش می کنم؟ که فراموش کردنت محال می شود .. تو ... تو .. تو .. من .. من .. من ما .. ما .. ما یادش بخیر ... چقدر می کشیدیم کلمات را پشت نیمکت های چوبی دبستان که کشیده شده بودن تا ابهام آینده ی ما!! یادت بخیر کودکی چه دورانی بود .. پر از فراموشی اطراف مادر غم نان داشت .. بابا آب نداشت دارا غم سارا را می خورد و کودکی هامان در فراموشی اطراف کودکانه می خندید و لی لی بازی می کرد! چه می نوشتم؟ ... ها .. یادم آمد از تو می گفتم .. تو کودکی؟!! فراموشی در با تو بودن مرا می خواند؟ گیج می زنند کلمات در فراموشی جمله هایم! براستی .. روزی فراموش می شوم در دیده ات؟ در ذهنت؟ .. در ... فراموش می شوم .. روزی اگر نباشم می دانم تو زودتر از من آلزایمر می گیری پزشکان می گویند: نوعی فراموشی است می دانستی؟ حال راحت فراموشم کن و گناهش را گردن آلزایمر بینداز! کلمات چه می خواستند و من چه نوشتم! ترس فراموش شدنم را در تو می جویم! فراموش می شوم در خاطره زمین! کاش آن روز نیاید! می ترسم از فراموش شدن! پ.ن: می خواهم فراموش کنم ... کاش من فراموشی شوم!
نمی دانم ... تو در آن لحظه کجای ذهنم قایم می شوی
به کجا می روند کلمات؟
یا کودک تو؟؟
یا آن هنگام که نیستی؟؟
خوب شد .. بهانه ای دست تو دادم
کلمات تو را می طلبند و من ..
روزی اگر فراموشم کردی 
| Design By : Pichak |
چه سادگانه باید باور کرد آسمان را، آنگاه چه عاشقانه پرواز جزئی از تو می شود، لحظه ناب زندگی. تمام مطالب این وبلاگ نوشته های این حقیر می باشد در صورت کپی لطفا ذکر منبع فراموش نشود با تشکر
