تا به حال تجربه نکرده بودم شاعرانی که قهوه اسپرسو را در کافی شاپ انتهای بی خیالی انسان ها هورت می کشند.. و کاغذ را روی میز کافی شاپ با خودکاری مارک دار پر می کنند از کلمات در قالب شعر سپید! و به راحتی هورت کشیدن قهوه تلخشان کلمات را راهی کاغذ می کنند!! تا به حال اینگونه شعر گفتن را تجربه نکرده بودم بوی سیگار این فضا را آلوده خود کرده و مردمی که ژشت امروزی ها شاید بهتر است بگویم ژشت غربی ها را روی صورتهایشان ماسک کرده اند دو به دو رو به روی هم نشسته اند و لبخند ژکوند مونالیز را به هم هدیه می کنند!! یاد قهوه خانه های قدیمی بخیر! که پر بود از بوی دیزی و دارچین صفای پهلوانان را عشق است!! که پیازی را با ضربه ای مردانه دو نیم می کردند.. یاد استکان های کمر باریک مرد قهوه چی بخیر که فریاد: مشتی یک چایی قند پهلو... پر و خالیشان می کرد!! یاد آن روزگاران بخیر یاد تختی ها و پوریا های ولی بخیر! یاد مردانگی ها ... یاد سادگی ها...یاد یادش بخیر!! پ.ن: چیزهایی گم شده در میان هم وطنان .. برای پیدا شدنشان یا علی باید گفت
| Design By : Pichak |
چه سادگانه باید باور کرد آسمان را، آنگاه چه عاشقانه پرواز جزئی از تو می شود، لحظه ناب زندگی. تمام مطالب این وبلاگ نوشته های این حقیر می باشد در صورت کپی لطفا ذکر منبع فراموش نشود با تشکر
